Relacja I.
Krakowskie Przedmieście.
Jest 1 czerwca 1979 r. Słoneczne popołudnie.
Bardzo dużo ludzi. Ale nie stoją w miejscu, raczej przechadzają się. Kierują się na Plac Zwycięstwa, gdzie trwają ostatnie przygotowania do jutrzejszej Mszy Świętej, którą ma odprawić Papież, nasz Papież, Polak. Ten Papież, od którego sylwetki i głosu bije taka wielka siła!
Na placu stoi potężnych rozmiarów krzyż. Budowany jest ołtarz. Ludzie przechodzą, idą dalej. Nieznane osoby pozdrawiają się. Czuć ciepłą atmosferę, zbliżającą ludzi.
Najbardziej uderzająca jest jednak całkowita nieobecność milicji. Wszędzie tylko kościelna służba porządkowa w charakterystycznych żółtych furażerkach.
Ale nad wszystkim dominuje ten krzyż, uderzający swoją potęgą i prostotą. Jak zapowiedź zwycięstwa? Galilejczyka?
Relacja II.
Krakowskie Przedmieście.
Jest 9 sierpnia 2010 r. Ciepła, letnia noc.
Garstka ludzi, otaczająca skromny krzyż ustawiony przez harcerzy na placyku przed Pałacem Namiestnikowskim, siedzibą Prezydentów Rzeczypospolitej. Większość z tych ludzi chyba pamięta pierwszą pielgrzymkę Papieża?
Z drugiej strony, oddzielony neutralnym pasem jezdni, stalowymi barierkami i kordonem policji, zebrał się tłum przeciwników obecności krzyża w przestrzeni publicznej, ale także wielu przeciwników krzyża, jako takiego. Wznoszą okrzyki tak naprawdę bez sensu, choć wielu zapewne wierzy w sens haseł, które wykrzykują. Chyba przyszli pokrzyczeć. W każdym razie nie ma to cech jakiejś intelektualnej dyskusji o krzyżu. Tu są tylko negatywne emocje. Co naprawdę wyrażają? Są pewni siebie. Choć u wielu pojawia się coś w rodzaju zakłopotania. Niektórzy wyglądają cudacznie.
Zgromadzeni przy krzyżu na obelgi odpowiadają modlitwą i religijnym śpiewem. Nie czują się pewnie, co chyba zwiększa ich determinację. Chyba się trochę boją. Przeważnie są bardzo skupieni, zmęczeni, ale wyglądają jakoś majestatycznie.
Te dwa obrazki łączy miejsce, dzieli czas. Wydaje się, że łączy je też intelektualna pustka po stronie tzw. rządzących.
